Bieszczadzki Park Narodowy photo

Bieszczadzki Park Narodowy

 2 Marzec 2020 Bieszczady

Bieszczadzki Park Narodowy – jeden z 23 polskich parków narodowych położony w Bieszczadach Zachodnich. Utworzony w 1973 roku. W 1992 roku stał się częścią Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie”. Jest trzecim co do wielkości parkiem narodowym na terenie Polski i największym parkiem narodowym w polskich górach. Bieszczadzki Park Narodowy zajmuje południowo-wschodnią część województwa podkarpackiego. Na jego obszarze leży także najbardziej na południe wysunięty punkt Polski, położony przy granicy z Ukrainą, szczyt Opołonek. Siedziba Dyrekcji Parku mieści się w Ustrzykach Górnych. Gatunkiem „herbowym” Bieszczadzkiego Parku Narodowego jest ryś. Powierzchnia Bieszczadzkiego Parku Narodowego wynosi obecnie 292,02 km². Jego otulinę stanowią Ciśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy i Park Krajobrazowy Doliny Sanu.I elo. Wikipedia

Położenie, rzeźba i sieć rzeczna

Obszar Bieszczadzkiego Parku Narodowego i jego otuliny położony jest w Bieszczadach Zachodnich, które wg Kondrackiego (1998) zaliczane są do Beskidów Wschodnich, będących najbardziej na zachód wysuniętą częścią Karpat Wschodnich.

Geomorfolodzy (Klimaszewski, Starkel 1972) określają teren Bieszczadów Zachodnich mianem Bieszczadów Wysokich, w odróżnieniu od Bieszczadów Niskich i Wyżyny Wańkowej, które inaczaj nazywane są Górami Sanocko-Turczańskimi.

 
Na bezleśnych grzbietach wysokich pasm występują malownicze kilkumetrowej wysokości skałki. Tworzą one zespoły w formie długich grzebieni, a ich pionowe ścianki zwrócone są na ogół ku południowemu zachodowi. Najniżej położone doliny znajdują się na wysokości około 600
m n.p.m.
 
Ze zboczy gór spływają potoczki łącząc się w dolinach w większe potoki jak: San, Terebowiec, Wołosatka, Rzeczyca, Wołosaty, Wetlina, Potok Nasiczański i Górna  Solinka. W górnym biegu płyną one równolegle do głównych grzbietów, po czym przecinają pasma górskie w kierunku północnym, tworząc piękne przełomowe doliny. Potoki bieszczadzkie tworzą specyficzny, tzw. “kratowy” układ.

Bieszczady Wysokie to ważny obszar źródliskowy w obrębie głównego europejskiego działu wód, rozdzielającego i zasilającego zlewiska Morza Bałtyckiego i Czarnego. Jest to region o dużej zasobności wodnej, średniej zmienności odpływu całkowitego i o niewielkim zasilaniu podziemnym. Rzeki i potoki na tym obszarze mają zasilanie deszczowo-gruntowo-śnieżne.
 
Urozmaicona morfologia gór jest efektem procesów rzeźbotwórczych i zróżnicowanej budowy geologicznej. Bieszczady charakteryzuje rzeźba strukturalna (Tokarski 1970, 1975), gdzie jednostki morfologiczne są sprzężone z jednostkami tektonicznymi i litologią płaszczowin.

Długie i równoległe grzbiety zbudowane są z odpornych piaskowców krośnieńskich lub ciśniańskich, szerokie obniżenia dolinne ukształtowane są w kompleksie skał piaskowcowo-łupkowych, zaś doliny poprzeczne do zboczy (przełomowe) wyżłobione są w miejscach spękań i uskoków tektonicznych (Starkel 1965, 1969, 1977, Tokarski 1975, Ślączka, Żytko 1978). Występowanie na grzbietach skałek reliktowych i stopni typu kuest jest uwarunkowane litologicznie. Powstały one w efekcie peryglacjalnej morfogenezy, o czym świadczą występujące u ich podnóża zwietrzeliny tj. rumowiska skalne (Pękala 1969, 1997). W Karpatach Wschodnich dla tych form używa się się często nazwy gorgany.
.



tekst pochodzi z publikacji BdPN
"Przyroda Bieszczadzkiego Parku Narodowego"
T. Winnicki, B.Zemanek
BdPN Ustrzyki Dolne 2003
 

Galeria zdjęć z tego wydarzenia